فضيلت حج و عمره:

از ابوهريرهt روايت ات که پيامبرr فرمود :

(العمرة إلي العمرة کفارة لما بينهما، والحج المبرور ليس له جزاء إلا

الجنة)[۱]

«عمره تا عمره کفاره‌ي گناهان بين آن دواست وحج مقبول (که در آن گناه

نباشد) جز بهشت پاداشي ندارد».

از ابن مسعودt روايت است که پيامبرr فرمود :

 (تابعوا بين الحج و العمرة فإنهما ينفيان الذنوب و الفقر، کما ينفي الکير خبث

الحديد و الذهب و الفضة، واليس لحجة مبرورة ثواب إلا الجنة)[۲]

«پي در پي حج و عمره کنيد زيرا آن دو گناهان و فقر را از بين مي‌برند

همانطور که دم آهنگري ناخالصي و زايده‌ي آهن و طلا و نقره را مي‌زدايد

وحج مقبول پاداشي جز بهشت ندارد».

از ابوهريره روايت است : از پيامبرr شنيدم که مي‌فرمود :

(من حج الله عزوجل فلم يرفث و لم يفسق، رجع کيوم ولدته أمة)[۳]

«هر کس براي رضاي خداي عزوجل حج کند، و (هنگام احرام) از آميزش و

امور شهواني با همسرش پرهيز نمايد و معصيت نکند زماني که از حج باز

مي‌گردد مانند روزي است که مادرش او را زاييده است».

از ابن عمر روايت است که پيامبرr فرمود : (الغازي في سبيل الله، والحاج و

المعتمر، وفد الله دعاهم فأجابوه، وسألوه فأعطاهم)[۴]

«مجاهد در راه خدا وکسي که به حج و عمره برود هيئت و نمايندگان خدا

هستند، خدا آنان را (به عبادت) خود فرا خوانده و آنها اجابت کرده‌اند و از او

خواسته‌اند، خدا هم به آنان عطا کرده است».

[۱]) متفق عليه : خ (1773/597/3)، م (1349/983/2)، ت (937/206/2)، جه

(2888/964/2)، نس (115/5).

[۲]) صحيح : [ص. ج 2901]، ت (807/153/2)، نس (115/5).

[۳]) متفق عليه : خ (1521/382/3)، م (1350/983/2)، جه (2889/964/2)، نس (114/5)، ت (808/153/2]، ترمذي هم اين حديث را روايت کرده ولي گفته است : «غفرله ما تقدم من ذنبه».

[۴]) حسن : [ص. جه 2339]، جه (2893/966/2).

    : لبیک اللهم لبیک

صفت حج

روز هشتم ذی حجه

روز هشتم ذی حجه که آنرا روز ترويه می نامند حاجی از خانه خود در مکه احرام می بندد، و کسانيکه خارج مکه هستند از ميقاتگاه و اگر بين مکه و ميقات بودنداز همانجا که هستند. و معلوم است کسانيکه قبل از روز هشتم به مکه آمده بودند با نيت حج قارن و يا افراد در احرام خود باقی هستند سپس قبل و يا بعد از زوال آفتاب بسوی منی می روند و هر کسی برای خودلبيک می گويد.
(لبيک اللهم لبيک، لبيک لا شريک لک لبيک، ان الحمد والنعمة لک والملک لاشريک لک)
بايد ذکر کنيم که:
گفتن لبيک با هم و بطور دسته جمعی يک نوع از بدعت بشمارمی رود، زيرا ثابت است که رسول اکرم (ص) و ياران او هر کسی برای خود لبيک می گفتند، پس ما بايد به رسول اکرم( ص) اقتدا وتاسی کنيم. و در منی نماز پنج وقت ظهر و عصر ومغرب و عشاء و فجر روز نهم هر کدام در وقت خود اداء ميشود.

بعد از طلوع آفتاب روز نهم که روز عرفه می باشد بسوی عرفه براه می آفتتد و اگر ميسر شد در دره نمره که خارج از عرفات می باشد تا قبل از زوال آفتاب مکث کرده و بعد از زوال داخل زمين عرفات می شود، و در آنجا نماز ظهر عصر را قصر و جمع با جماعت و با يک اذان و دواقامه اداء ميکند، و در عرفات تا غروب آفتاب می ماند و بذکر خدا و دعاء کردن برای خود و غير از خود از خيرات دنيا و آخرت، و قراء ت قرآن و حمد و ستايش باری تعالی و ليبک گفتن مشغول ميباشد.
بعد از غروب آفتاب بسوی مزدلفه حرکت می کند و وقتی به مزدلفه رسيد آنجا نماز مغرب و عشاء را قصر و جمع با يک اذان و دو اقامه اداء می کند معلوم است که رسيدن به مزدلفه در نزديکه نيمه شب صورت گيرد با اينحال نماز مغرب را در مزدلفه اداء می کند نه در عرفات بجز اينکه بترسد وقت نماز عشاء فوت گردد -- و شب را در مزدلفه ميماند حال اگر ازجمله پيره زنان و يا پير مردان باشد می تواند بعد از نيمه شب به منی برود ولی اگر از جمله آنان نبود واجب است که شب را در مزدلفه صبح کند

و نماز صبح روزدهم يعنی روز عيد را در مزدلفه اداء کند و بعد از نماز صبح ميسر شد به کوه مشعر الحرام رفته و نزد آن به دعاء و خشوع و خضوع و حمد و ستايش خداوند و توبه و استغفار مشغول شود. و اگر ميسر نشد در هر کجا از مزدلفه بود اينکار را انجام ميدهد و وقتی هوا خوب روشن شد و قبل از طلوع آفتاب بسوی منی رفته و جمرة العقبه که مردم آنرا شيطان بزرگ می نماند با هفت سنگريزه که به اندازه نخود بزرگ باشد پرتاب و رجم ميکند. سنگريزه ها را از هرکجا جمع کرد جايز است چه از مزدلفه چه از منی، آنهم فقط برای روز عيد، ولی برای روز های بعدی يعنی سه روزآينده از منی جمع ميکند.و بعد از رجم قربانی ميکند برای کسانيکه قربانی به آنان واجب است. سپس به طواف افاضه يعنی طواف حج و زيارت رفته هفت بار دورکعبه طواف می کند.

واگر حاجی حج متمتع بود بايستی سعی بين کوه صفا و مروه را انجام دهد، و همچنين حاجی که حج مفرد و يا حج قارن است ولی سعی بين کوه صفاه ومروه را به تقديم نه انداخته بايد آن را انجام دهد و بعد از آن می سر خودرا تراشيده و يا کوتاه کند. اگر حاجی يکی از اعمال گذشته را بر ديگری تقديم دارد مانع ندارد. بطور مثال اگر رجم کرد(يعنی شيطان را سنگريزه زد) و سپس موی سر خود را تراشيد يا رجم کرد سپس قربانی کرد و يا رجم کرد سپس طواف کرد هيچ مانع ندارد و جايز است. و بعد از طواف افاضه بايستی حاجی شب به منی بر گردد. و بيشتر وقت شب را در منی بگزراند و همچنين شب های يازدهم و دوازدهم را بايد در منی صبح کند.

و روز های يازدهم ودوازدهم بعد از زوال آفتاب جمره های سگانه راهر کدام به ترتيب صغری و وسطی و کبری با هفت سنگريزه رجم کند.

نا گفته نماند که: امتداد وقت رجم و پرتاب جمره العقبه روز عيد از طلوع آفتاب تا نيمه شب می باشد، و روز های (۱۱، ۱۲، ۱۳ ) از زوال آفتاب ته نيمه شب می باشد. و بعد از رجم کردن جمره ها در روز ۱۲ ميتواند منی را بسوی مکه ترک گفته اعمال حج را به پايان برساند و اگر خواست شب ۱۳ را به منی بماند سنت است، نه واجب. ولی اگر حاجی روز۱۲ قبل از غروب آفتاب منی را بسوی مکه ترک نکند، بر او واجب ميشود شب ۱۳ را به منی بماند تا بعد از زوال آفتاب روز سيزدهم جمره ها را رجم کرده بسوی مکه برود. از اعمال حج فقط طواف وداع باقی می ماند و حاجی هرگاه بخواهد مکه را بسوی وطن خود ترک کند طواف وداع براو واجب ميشود.

 ان اول بيت وضع للناس للذي ببكة مباركا و هدى للعالمين (۹۶)

نخستين خانه‏اى كه براى مردم (و نيايش خداوند) قرار داده شد،

 همان است كه در سرزمين مكه است،

 كه پر بركت، و مايه هدايت جهانيان است.              

فيه آيات بينات مقام ابراهيم و من دخله كان آمنا 

و لله على الناس حج البيت من استطاع اليه سبيلا

 و من كفر فان الله غني عن العالمين              (۹۷)

در آن، نشانه‏هاى روشن، (از جمله) مقام ابراهيم است;

و هر كس داخل آن ( خانه خدا ودر منطقه حرم ) شود;

 در امان خواهد بود، و خدا وند حج خانه اش را  برمردم واجب كرده است  ،

 آنها كه توانايى رفتن به سوى آن دارند.

 و هر كس كفر ورزد (و حج را ترك كند، به خود زيان رسانده)،

 خداوند از همه جهانيان، بى‏نياز است.

رسول خدا (ص) فرموده است:
(( مَنْ حجَّ لله فَلَمْ يَرْفُثْ و لَمْ يَفْسُقْ

 رَجعَ كيومِ ولدَتْهُ اُمُّهُ )) 

أخرجه البخاري ، كتاب الحج ، باب : فضل الحج المبرور ، رقم الحديث (1424) ، و مسلم كتاب الحج ، باب : في فضل الحج والعمرة ، رقم الحديث (2404) .

كسي كه براي خدا حج نمود،

  يعنى :

(  طبق فرمان خداوند و بدون رياء

 واز روى اخلاص وبا مال حلال حج  كند ) 

(پس رفث نكرد)

(و كلمه(رفث)به معناى هر عملى است كه در عرف تصريح به نام آن نمى‏كنندبلكه،هر وقت‏بخواهند نام آن را ببرند، به كنايه مى‏برند، مانند عمل زناشوئى )

( و فسق ننمود) 

يعنى :

(و كلمه(فسوق) به‏معناى خارج شدن از طاعت‏خدا است،

 ليكن سنت رفث را تفسير كرده به جماع و فسوق را به دروغ )

 باز مي گردد از حج همانند روزي كه مادرش او را زايده است)).

يعنى:

( خداوند اورا از همه گناهان پاک ميسازد تا جائيكه

مانند اينكه تازه از مادرش تولد شده )

وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُواْ مِن مَّقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى

 وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِيَ

 لِل طَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ

و [به خاطر بياوريد] هنگامى كه خانه كعبه را محل بازگشت

و مركز امن و امان براى مردم قرار داديم‏!

 و [براى تجديد خاطره‏،] از مقام ابراهيم‏،

 عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد!

 و ما به ابراهيم و اسماعيل امر كرديم كه‏:

 (خانه مرا براى طواف‏كنندگان و مجاوران و

 ركوع‏كنندگان و سجده‏كنندگان‏، پاك و پاكيزه كنيد(    

                                                                 سوره بقره  :  آیه 125